İnsan bedenini bir nehir gibi düşünenler, çok eski çağlardan beri bu nehrin belli noktalarında girdaplar olduğunu söylediler. Sanskritçe "çark" ya da "tekerlek" anlamına gelen çakra sözcüğü, ilk kez Hint geleneğinin Veda sonrası metinlerinde, özellikle tantrik ve yoga öğretilerinde geçer; bedenin omurga boyunca uzanan, dönen birer enerji merkezi olarak tarif edilir. Bu yedi merkezin her birine bir renk, bir ses ve geleneksel olarak birer taş eşlik eder. Renklerin sıralanışı tesadüf değildir: kökten taca doğru çıkıldıkça kırmızıdan mora uzanan dizilim, gökkuşağının ve görünür ışık tayfının düzenini yankılar. Taşlar bu sisteme sonradan, çoğunlukla rengin sezgisel diliyle dahil edilmiştir. En altta, omurganın tabanında konumlanan kök çakra (Muladhara) kırmızıyla anılır; topraklanmayı, güveni ve bedensel varoluşu temsil ettiğine inanılır. Geleneksel olarak yakut, lal taşı (garnet) ve kırmızı yeşim gibi koyu, sıcak renkli taşlarla ilişkilendirilir. Bunun hemen üzerinde, turuncunun çakrası olan sakral çakra (Svadhisthana) yer alır; yaratıcılığın ve duygunun merkezi sayılır ve akik ailesinden gelen karneol ile geleneksel olarak eşleştirilir. Üçüncü merkez, sarının parladığı solar pleksus çakrası (Manipura), iradenin ve özgüvenin yuvası kabul edilir; burada sitrin ve sarı topaz öne çıkar. Sitrinin bal sarısı tonunun, bu merkezin güneşe benzeyen niteliğini taşıdığına inanılır. Bedenin ortasında, göğsün merkezinde duran kalp çakrası (Anahata) yeşille temsil edilir ve sevgiyle şefkatin köprüsü sayılır. Pembe kuvars, yeşil aventürin ve zümrüt geleneksel olarak bu merkeze atfedilir; ilginç biçimde burada yeşilin yanına pembe de katılır, çünkü her iki renk de sevginin farklı yüzleri olarak okunur. Boğazda yükselen boğaz çakrası (Vishuddha) mavinin alanıdır; ifadenin, dürüst sözün ve dinlemenin merkezi olarak görülür ve lacivert taşı (lapis lazuli), akuamarin ile mavi dantel akiğiyle ilişkilendirilir. Lapis lazulinin antik Mısır'dan Mezopotamya'ya kadar değer görmüş, içinde altın pırıltılı pirit damarları taşıyan bir taş olması, ona ayrı bir tarihsel ağırlık kazandırır. Kaşların arasında konumlanan üçüncü göz çakrası (Ajna) çivit mavisiyle anılır; sezginin ve iç görüşün merkezi kabul edilir ve hem ametist hem de yine lapis lazuli ona eşlik eder. En tepede, başın tacında duran taç çakrası (Sahasrara) ise morun ve saf ışığın çakrasıdır; bilinç ötesi bağ kurmanın simgesi sayılır. Geleneksel olarak ametist, berrak kuvars ve elmas bu merkeze atfedilir. Ametistin moru, gemolojik olarak kuvars kristalindeki demir izlerinin ışıkla etkileşiminden doğar; yüzyıllar boyunca hem berraklığın hem de dinginliğin taşı olarak görülmüştür. Bütün bu eşleşmelerin temelinde sade bir sezgi yatar: rengin titreşimiyle merkezin niteliğini buluşturmak. Bunu bir doğa bilimi olarak değil, insanlığın taşa ve renge yüklediği binlerce yıllık anlamın bir haritası olarak okumak daha doğru olur. Bir taşı avucunuzda tuttuğunuzda hissettiğiniz serinlik gerçektir; ona yüklenen anlamsa, kültürün ve geleneğin nazik bir armağanıdır. Çakra taşları, belki de en çok, rengin sessiz diliyle kendimize dönmeyi hatırlatan birer eşik taşıdır.